Turkus: CuAl6(PO4)4(OH)8 - 4H2O + Fe, uwodniony fosforan miedzi i glinu

Skład - P2O5 - 34,12%; Al2O3 - 36,84%; CuO - 9,57%; H2O 19,47%
Występują też czasem domieszki: Cr, Mn, Fe, Zn, Ca, Ba, Be, Si, Mo, V

Turkus oraz chalkosyderyt tworzą ciągły szereg izomorficzny.

 

Układ krystalograficzny - rzadko występują kryształy o pokroju słupkowatym w układzie trójskośnym, zwykle skupienia zbite, skrytokrystaliczne, nacieki i naskorupienia.

 

Barwa - turkusowa, zielonawo-szara, błękitna, jabłkowozielona, niebieskozielona do niebieskiej.
Zawartość żelaza powoduje występowanie odcieni ziolonkawych. Gdy nie zawiera Fe posiada barwę niebieską. Niebieskie kamienie są cenniejsze i występują rzadziej.

 

 

kolory turkusu


Barwa zmienia się przy podgrzewaniu w temperaturze 250 stopni w brzydki odcień zieleni. Przy działaniu słońca także barwa podlega zmianie.
Pogorszenie barwy możliwe jest także pod wpływem potu, kosmetyków, tłuszczówi oraz przesuszenia. Dlatego biżuterię z turkusami należy zdejmować do mycia.

 

Rysa - biała do zielonawej

 

Twardość - 5-6, zwietrzały ma niższą twardość i większą kruchość

 

Gęstość - 2,5- 2,84

 

Połysk - woskowaty, po oszlifowaniu szklisty

 

Przełam - muszlowy, nierówny

 

Łupliwość - brak

 

Częste jest ulepszanie i podrabianie turkusów.